Dagboek
Armand en Gerda naar Antarctica

Vrijdag 26 november 2004 - Drake Passage

Onze voordrachtgever heeft ons gisteren nodeloos ongerust gemaakt met zijn stormprognoses. Enkele uren na het passeren van Kaap Hoorn gaat de wind van 5 beaufort geleidelijk over naar 3 beaufort. De Oceaandeining geeft het schip nog heel wat beweging, maar van een storm komt niets meer in huis. Gerda heeft desondanks een onrustige nacht en vindt ondanks 3 zeeziektepilletjes maar geen diepe slaap. Voor mij is er geen enkel probleem. As ik 's morgens naar buiten kijk zie ik verschillende sierlijke vogels voor mijn raam vliegen, het zijn Cape Petrels, die net zoals de Albatrossen op een perfecte wijze de termiek weten te gebruiken om zonder het klapperen van hun vleugels continu rond het schip te zweven. Na het ontbijt krijgen we een briefing van wat we morgen te zien gaan krijgen in Whalers Bay en in Yankee Bay.

Om 11u30 mogen diegenen die het wensen een kijkje gaan nemen op de brug van het schip. Ruim 20 minuten kunnen we alles bekijken en kunnen we aan, het van dienst zijnde, personeel vragen stellen. Het ronddraaiende wiel heeft dezer dagen plaats gemaakt voor computerschermen met GPS en andere informatie. De andere toestellen staan er nog wel, maar worden alleen nog gebruikt als de hedendaagse technieken het laten afweten. Plots roept de kapitein dat hij in de verte een ijsberg gezien heeft, en inderdaad een half uurtje later vaart onze Nordnorge een rondje rondom een ijsberg van ongeveer 10 meter hoog, 10 meter breed en 20 meter lang. Als je dan weet dat er slechts 20% van de ijsberg boven het water uitsteekt, kan je je voorstellen dat het hier om een zeer groot volume ijs gaat.

Tijdens de namiddag volgen we 2 lezingen. De eerste gaat over de geschiedenis van de Britse Antarctica explorer Shakleton (van rond de eeuwwisseling), en de tweede lezing gaat over het ijs van Antarctica. Beide lezingen worden door de toehoorders fel gesmaakt, ook al omdat de presentaties doorweven worden met leuke anecdotes.

Van heel wat mensen hadden we ondertussen te horen gekregen dat ze tegen de zeeziekte armbandjes gebruikten in plaats van pilletjes en dat die armbandjes in het boordwinkeltje verkocht worden. Uiteraard hechten Gerda en ikzelf daar geen geloof aan, maar .. je weet maar nooit. Ik besluit dus om het eens uit te testen en merk al snel dat de bandjes een duidelijk beter gevoel geven (alhoewel ik tot dusverre nog niet zeeziek geweest ben, voel ook ik de bewegingen van het schip als onnatuurlijk aan). Gerda die de armbandjes ook uittest merkt nauwelijks een verschil, maar besluit dan toch maar om de armbandjes te dragen. Met grote zekerheid kan ik dus melden dat die armbandjes tegen zeeziekte wel degelijk iets schijnen uit te halen. Het werkingsprincipe is gebaseerd op de Japanse acupressuur methode.

Tijdens het diner wordt aangekondigd dat er binnen een half uurtje een nieuwe ijsberg te zien zal zijn en dat het schip er ook deze keer zal rondvaren. Het is inmiddels al wel 22 uur, doch op deze breedtegraad gaat de zon bijna niet meer onder. Alhoewel onze tafel (tijdens de avondseating zit men steeds met dezelfde mensen aan tafel - in ons geval dus Hanneke en Rene uit Arnhem) bijna dagelijks het restaurant sluit, moeten we vandaag snel opkrassen, want een ijsberg ziet men tenslotte niet elke dag. Aan de einder zien we niet 1, maar verschillende ijsbergen tegen de donkere lucht afsteken. De ijsberg waar het schip naartoe vaart is wel 15 maal groter dan de eerste die we tijdens de middag gezien hadden. Tot eenieders verbazing staan er bovendien op een van de ijsuiteinden tientallen pinguins naar het grote passerende schip te kijken. Op sommige plaatsen kleurt het ijs diepblauw wat op een hoge leeftijd wijst. Het ijs van Antarctische ijsbergen is soms miljoenen jaren oud. De oooh's en de aaah's vliegen in het rond want niemand maar dan ook niemand had ooit verwacht dat we zo kort tegen zo een grote ijsberg zouden kunnen komen. Een ervaring die onze Antarctica reis al als reeds volslagen gelukt doet ervaren.

Nog 20 minuten verder draaien we nog een rondje langsheen een nieuwe kolossale ijsberg. Elke ijsberg lijkt wel een kunstwerk te zijn. We bevinden ons iets ten noorden van de South Shetland Eilanden. Inmiddels is het beginnen sneeuwen (het is hier late lente!!) en is iedereen die op het buitendek staat binnen de enkele minuten verkleumd van de kou. Het spektakel is evenwel zo mooi dat bijna iedereen de kou trotseert en met open mond naar de prachtige taferelen blijft kijken.

En zeggen dat we nog geen voet aan land gezet hebben !!

Heeft u een vraag over deze Antarctica reis ? 
Nu Armand en Gerda terug thuis zijn kan u hen best even bellen of uw vraag of opmerking doorsturen via ons feedbackformulier.

Zin om deze reis eveneens te maken ? 
Geef uw naam en telefoonnummer op aan het bovenstaand Email adres of aan een Arakea.com bediende. Wij verwittigen u van zodra er plaatsen vrijkomen voor de door u gevraagde periode (dit jaar of volgend jaar). Uiteraard is de opgave van uw gegevens geheel vrijblijvend en wordt u tot niets verplicht. Gezien het bijna onmiddellijk volgeboekt zijn van deze Antarctica cruises moet men er vlug bij zijn. De kennis van Gerda en Armand, de eigenaars van arakea.com, over deze reis kan u goed van pas komen. Een Antarctica cruise bestel je immers niet zo maar om het even waar.