Zaterdag 27 november 2004 - Half Moon
Island en Whalers Bay
De Nordnorge is vanochtend vroeg in de
baai van Half Moon Island voor anker gaan liggen. Net voor dit gebeurde
hadden de trillingen en het veranderende geluid mij uit mijn slaap
gehaald. Dan toch naar even door het raam kijken en .... ik kon mijn
ogen niet geloven, zo mooi. Het duurde maar enkele minuten alvorens ik
op dek 5, dat nog met verse sneeuw bedekt was, de prachtige natuur kon
bewonderen. De wind was intussen gaan liggen. Het was bewolkt, maar de
met gletsjers bedekte bergen waren voortdurend en dan weer vrij en dan
weer bedekt. Naarmate het licht sterker werd, kwamen er ook al enkele
blauwe gaten in de wolken wat het magisch spel van licht in deze
overdonderende natuur nog mooier maakte. Na zeker een uur van dit
schouwspel genoten te hebben keerde ik terug naar de kabine om Gerda
mijn verhaal te doen. Toen zij door de patrijspoort keek stond ze ook
verwonderd van de schoonheid, maar merkte tegelijkertijd op dat er
blijkbaar pinguins op de strandhellingen liepen. Zeker was dat echter
niet. Dan nog maar even afwachten tot we aan wal konden gaan.
In De Laatste Show was enkele weken
geleden Marc Verwilghen te gast geweest. Hij had toen verteld dat hij
maar heel weinig pinguins in Antarctica gezien had. Door het bezoeken
van de kolonie Magellaan pinguins in Punta Arenas was ik al ruimschoots
aan mijn trekken gekomen en ik had mij er dan ook op voorbereid om met
het zien van een tiental pinguins al ruim tevreden te zijn.
Vandaag zou ook de eerste dag zijn dat we
met de Zodiac Polar Circle Boats een heuse landing in Antarctica gaan
maken. Om alles een beetje ordentelijk te laten verlopen heeft men de
toeristen opgedeeld in 11 groepen van om en bij de 30 personen. De
boordradio roept dan een voor een de groepen af om naar het autodek te
gaan waar er in de bootjes dient ingestapt te worden.
Onze groep is slechts binnen een tweetal uren aan de beurt (we zijn
groep 9) en men begint vandaag met groep 2. Er mogen ook maar maximaal
100 personen tegelijkertijd aan land gaan, om de impact op de natuur
niet te groot te maken.
In de tussentijd kunnen we genieten van deze indrukwekkende natuur die
zich meer en meer blootgeeft. Half Moon Bay is eveneens de locatie van
een Argentijnse Antarctica basis ( Argentinie is een van de drie landen
die de territoriale eigendom van Antarctica opeist - de ander 2 zijn
Chili en Groot-Britannie). Sinds de economische crisis van enkele jaren
geleden hebben de Argentijnen evenwel geen geld meer en houden ze
vandaag maar 3 van de 11 basissen open. Ook de basis van Half Moon Bay
was slapend.
Omstreeks 11 uur was onze groep aan de
beurt om naar het autodek te gaan. Het spreekt vanzelf dat we ons zo
warm mogelijk aankleedden (vermits dit de eerste keer is dat we uitstappen,
worden alle kledinglagen opgebruikt). Vervolgens moeten we onze
reddingsvesten omgorden en moeten we gummi laarzen aantrekken (de gummi
laarzen zijn verplicht voor iedereen). Dan nog uitchecken (op die manier
ziet men nadien of iedereen terug aan boord komt) en we kunnen met de
comfortabele speedboats naar de beach toe. Alvorens uit te stappen
brieft Thomas Holik ons wat we waar kunnen zien, hoe we ons moeten
gedragen (bv steeds verder dan 5 meter van de dieren verwijderd blijven)
en hoe lang we aan land mogen blijven. Als ik het zo teruglees komt het
allemaal vrij log over, maar door de puike organisatie loopt alles
ongelooflijk gesmeerd. De expeditiestaff heeft en een uiterst respect
voor de natuur en is zeer hoffelijk, informatief en gedienstig voor de
toeristen.
In Half moon Bay hebben we maar een
kleine strook waar we (in de diepe sneeuw) mogen in rondwandelen ...
maar we hebben ogen te kort. Overal rondom ons (voor, achter en naast
ons) zijn er tientallen pinguins !!! Ze gaan de heuvel af, komen uit de
zee, rennen de heuvels op, staan ons minuten lang aan te kijken. De
verwondering is wederzijds. En ik die met tien pinguins in Antarctica al
ruim tevreden was geweest had er na de eerste landing al meteen
honderden gezien. En ... ze waren toch zo schattig !! Emoties, wauws,
verwondering alom. Na een dik uurtje terug met de snelle boten naar het
schip toe. Ook de andere Vlamingen en Nederlanders konden hun
verwondering niet op.
Nog tijdens de lunch komt de
expeditiestaff als laatste opnieuw aan boord en wordt meteen het anker
geheven om naar onze volgende bestemming te varen.
Tijdens de lunch zien we pas in welk een
indrukwekkende wereld we beland zijn. Het eiland wordt bijna volledig
bedekt door imposante gletsjers die quasi allemaal in de oceaan
uitmonden. Letterlijk kilometers en kilometers indrukwekkende gletsjers
die tot in de oceaan reiken.
Als we zwartbruine rotsen naderen ligt
onze volgende ankerplaats in het verschiet - Whalers Bay. Whalers Bay
(Deception Island) is een baai die in feite de opengebroken kraterwand
van een slapende vulkaan is. Op sommige plaatsen hoeft men zelfs maar
enkele decimeters diep te graven om al meteen op warm water te
stuiten.
Het binnenvaren van de caldera geeft iets speciaals. Zelfde procedure
van deze ochtend om aan wal te gaan. Nu wordt er evenwel met groep 3
begonnen zodat we iets sneller aan de beurt zijn (elke nieuwe landing
wordt met de volgende groep begonnen). Voor de ijsberen onder ons is er
de mogelijkheid om EN een glas aquavit EN een diploma te verdienen door
een duik te nemen in het ijskoude water van de caldera (enkele meters
verder heeft men een put gegraven waar het water veel warmer aanvoelt.).
1 Nederlander en 1 Belg wagen het er op en zijn nadien laaiend
enthousiast over hun ervaring. Whalers Bay was op het einde van de 19de
eeuw één van de belangrijkste walvisstations uit de verre regio. Gezien
toen grote aantallen walvissen die in de Antarctische wateren
rondzwommen was een verwerkingshaven een absolute noodzaak. Tijdens de
hoogdagen van de walvisvangst kleurde de caldera rood van het bloed en
was gans de baai gevuld met drijvende walviskarkassen. Het moet toen een
decadent spektakel geweest zijn. De resten van ingestorte barakken,
verroeste kleppen en ketels enz. doen de sfeer van die dagen herleven.
In het strandwater zitten honderden Cape
Petrels (die ons ook al hadden vergezeld tijdens de oversteek van de
Drake Passage), die dan weer neerstrijken en terug opvliegen. Op het
strand zitten er een twintigtal Gentoo Pinguins, zeer sierlijke pinguins
met een rode snavel. Ook hier trekken ze onze aandacht.
Onstreeks 20u30 wordt opnieuw het anker
gelicht en varen we richting Lemaire Channel, in de directe buurt van de
Belgische regios Brabant en Anvers (de naam De Gerlache is hier wel zeer
belangrijk geweest en wordt bijna continu in de ontdekkingsverkhalen
geciteerd).
Thomas Holik meldt dat een ander schip
met toeristen helaas een tweetal dagen geleden niet door het Lemaire
Channel is kunnen varen wegens te veel ijs. De quasi enige methode van
communicatie over de toestand van de oceaan is de informatie die
scheepsbemanningen aan mekaar doorgeven. Vermits er in deze zeeën
slecht heel weinig schepen rondvaren is de informatie veeleer schaars.
Satellietfoto's zijn ook al niet beschikbaar. Onze kapitein besluit
evenwel om ter plekke een kijkje te gaan nemen en om indien enigszins
mogelijk toch door te varen. We hebben weinig keuze en moeten
noodgedongen deze gang van zaken aanvaarden.
Als ik deze laatste regel schrijf (ik ben
doodmoe van weer eens een zware emotievolle dag en moet dringend mijn
bed gaan opzoeken) is het in Belgie 4u40 en in Antarctica 0u40
dinsdagochtend. Ook vandaag zijn we van het ene in het andere hoogtepunt
terechtgekomen maar hopelijk kan ik mijn ervaringen morgen verder
neerschrijven.
Na 2 prachtige dagen met staalblauwe
hemel is het enkele uren geleden plots terug beginnen stormen. Ons
schip ligt nu stil maar door de beukende wind op de stuurboordzijde ligt
het zeker 25 graden scheef ! Hopelijk val ik vannacht niet uit mijn bed.
32 (0) 15 430028
