Zondag 28 november 2004 - Yankee Bay
en Arctowski Polish Antarctica base
Mijn verhaal is op zaterdag geëindigd
toen men ons via de boordradio meldde dat men onzeker was dat de
eindbestemming zou kunnen bereikt worden.
We waren in Whalers Bay vertrokken met
bestemming De Gerlache Street, een zeeëngte tussen het Antarctisch
kontinent en het Anvers eiland. Men had ons verwittigd dat een smalle
band met zeer intens licht aan de einder wel eens pakijs zou kunnen
zijn, met het onvermijdelijke gevolg dat we niet door zouden kunnen. De
Nordnorge had nauwelijks 2 weken vroeger in deze omgeving geen enkel
probleem gehad en zijn normale route kunnen volgen. Een mogelijk
scenario voor het plots verschijnen van pakijs was het door stroming
afdrijven van grote hoeveelheden ijs vanuit de zuidelijke zeeën
richting De Gerlache straat en door de massa ijs wordt deze weliswaar
verschillende kms brede straat al vlug geblokkeerd. We zien wel.
We zijn nauwelijks een uurtje weg en aan
de einder zien we de profetische smalle lichtband die door de
ondergaande zon mooi goud kleurt. Nog geen half uurtje verder zien we
een witte laag op het water voor ons schip en alsmaar meer verbrokkeld
ijs. Verder in zee zien we een tiental ijsbergen. De kapitein wijzigt
zijn koers en vaart behendig langs het ijs omdat aan de einder terug
open zee te zien is. Een half uurtje later zijn we ervan overtuigd dat het ijs
niet langer een probleem zal zijn, tot er plots een grote witte massa te
zien is. Deze keer is er geen ontkomen meer aan en het schip doorklieft
, weliswaar tegen lagere snelheid, de losse ijsmassa.
De dag voordien hadden wij een lezing bijgewoond met als titel : "Antarctica
The Ice desert". Tijdens deze voordracht hadden we kunnen
kennismaken met de diverse vormen van ijs die zoal in Antarctica
voorkomen. Een van de bizarste vormen was ijs in de vorm van meters
grote pannekoeken. Welnu, het ijsveld dat we nu doorkliefden was
opgebouwd uit massa's van die pannekoeken. Gewoonweg schitterend om dit
live kunnen meemaken.
Ondanks ons eerder optimisme zien we meer en meer ijs en ontwaren we aan
de einder zelfs een dikke vaste ijsmassa.
Het laatste dat de Nordnorge wil meemaken is dat het vast komt te zitten
in pakijs dat terug aan mekaar vriest met als gevolg dat het schip
wekenlang geïmobiliseerd moet blijven liggen en door de stroming van de
oceaan als speelbal meegenomen wordt.
Het was inmiddels middernacht geworden en een aantal fanatiekelingen wilden
al dit moois voor geen geld ter wereld missen. Onder hen, Mevr. Saerens
- een Belgische 72-jarige weduwe die meer avontuurlijk bloed in haar
aderen heeft dan de meeste jonge mensen - Wendy en Dennis - een jong
Nederlands paartje - en uw dagboekschrijver. De superlatieven vlogen
weeral in het rond. Nog nooit gezien, dat we dat mogen meemaken, enz.
Inmiddels was onze Nordnorge langs alle kanten ingesloten door
ijsschotsen waarvan de grootsten geregeld met lichte klappen tegen de
boeg van het schip aan botsten. Plots begint het schip vaart te minderen
en zagen we de positie geleidelijk aan 180 graden verschuiven. De
kapitein had beslist dat het te gevaarlijk werd en had voor de
alternatieve route gekozen.
Ik kan de lezers op het hart drukken dat
de bemanning van het schip ten allen tijde probeert om, zelfs in
moeilijke omstandigheden, het onderste uit de kan te halen. Ze zouden
zich het geregeld veel gemakkelijker kunnen maken, maar het siert zowel
de expeditiestaf als de bemanning dat men de aan boord zijnde toeristen
"THE EXPERIENCE OF A LIFETIME" wil geven, iets waar ze zeker
in gelukt zijn.
Eens teruggedraaid had het natuurlijk
geen zin meer om nog langer wakker te blijven en om 1 uur zondagochtend
zocht ik in een vrij kalme zee mijn bed op.
Om 7u30 worden we gewekt en het zonlicht
komt ons tegemoet door onze patrijspoort. Alle wolken zijn plots
verdwenen en we beginnen de dag onder een staalblauwe hemel. In de baai
zien we langs alle zijden gletsjers in de zee hangen. Aan onze stuurboordzijde
is er een kleine lagune die er verlaten bij ligt. Een koppel eenzame pinguins
staat op een strandje te genieten van de zonnestralen.
De stem van Thomas Holik laat weten dat
er in de baai een Humpback walvis gesignaleerd is. En ja hoor, enkele
minuten later zien we de kolossale walvis enkele tientallen meters van
ons schip even lucht komen happen. Dit gebeurd een vijftal keren
alvorens zijn spoor bijster te raken.
Omstreeks 11 uur zijn wij aan de beurt om met zodiacs naar de lagune
gebracht te worden. Tot mijn grote verbazing wist Mevr. Saerens, die net
van de uitstap teruggekeerd was, mij te vertellen dat dit het mooiste
was dat ze in haar leven al gezien had. Hoe kon dit nu, vanaf het schip
had ik immers niets noemenswaardig kunnen opmerken.
Eens in de lagune aangekomen toonde men
ons 2 zeeleeuwen die wat verderop in de sneeuw lagen. Vervolgens maakten
we een wandeling over een strand met mooie door het water gesculpteerde
ijsresten. Geleidelijk aan passeerden we meer en meer Gentoo pinguins.
Uiteindelijk bleek dit een kolonie met duizenden pinguinpaartjes te zijn
en waren we uiteindelijk langs alle zijden omringd met deze prachtige
vogels. Voldaan keerden we terug van dit ongeloofelijk spektakel.
Om 14 uur zagen we de laatste Polar
Circle Boat met de expeditiestaf naar het schip terugkeren en enkele
minuten later zette het schip koers naar de Poolse Antarctica basis van
Arctowski waar we omstreeks 17 uur aankomen. Thomas Holik, onze
Argentijnse expeditieleider, had in deze basis vroeger 3 jaar gewerkt en
werd met de nodige egards door enkele Polen begroet.
In een klein kantoortje aan de
landingsplaats werden door de Poolse bewoners postkaarten en T-shirts
verkocht.
In deze basis zagen we voor het eerst
Adelie pinguins, een vreemdsoortige maar lieflijke pinguin met een
zwarte spitse neus en een wit kringetje rondom de ogen. De kolonie was
evenwel een SSSI gebied (Site of Special Scientific Interest) en was dus
verboden terrein voor ons. De grenzen van de kolonie zijn voor de dieren
evenwel louter theoretisch, zodat we toch nog tientallen pinguins te
zien kregen. Op het strand lagen enkele zeeolifanten (een robbensoort)
van het zonnetje te genieten.
Een grote zware bull was door de vinnen van een wijfjesdier blijkbaar
zodanig opgewonden geraakt dat het niet lang meer zou duren vooraleer de
paringsdaad zou ingezet worden.
32 (0) 15 430028
