Dagboek
Armand en Gerda naar Antarctica

Maandag 29 november 2004 - Browns Bluff en de Erebus en Terror street

Uitzonderlijk (normaal gebeurd dit pas om 7u30) weerklinkt omstreeks 6u50 via het infokanaal van onze telefoon de stem van de expeditieleider Thomas Holik om te melden, wat wij reeds wisten van onze nachtelijke ervaring, maar ook om ons te laten weten dat er voor de boeg van het schip een groep orcas zwommen. Vermits ik dit voor geen geld ter wereld wou missen stond ik slechts 3 minuten later onder de staalblauwe hemel met mijn verrekijker de school orcas te bewonderen. 
Het waren 8 volwassenen met een heleboel kalfjes. Om de beurt kwamen er kleine groepjes boven. Ze leken wel een spelletje met het schip te spelen, want de Nordnorge ging er gedurende ruim 30 minuten achteraan en bleek in rondjes te moeten varen. Niets is de bemanning te veel om ons de pracht van de natuur te laten zien.

Sorry hoor, maar als ik dit schrijf zijn we dinsdagavond en zijn we in een zeer woelige open zee met 8 beaufort op weg naar Elephant Island, op de noordelijke tip van de Anatarctische archipel. Ondanks de acupressuur bandjes voel ik het schip maar al te goed in het binneste van mijn lichaam te keer gaan. Morgen meer daarover. Ondanks mijn goede voornemens zal ik het relaas van maandag noodgewongen pas morgen kunnen doorsturen.

Vervolg
Na het ontbijt gaan we aan wal op een klein strand dat men Browns Bluff genoemd heeft. Elk stuk Antarctica waar men aan wal kan gaan heeft een naam, want naar schatting zijn 99,5% van de kustlijn ofwel zeer steile rotswanden of zijn gletsjertongen die op elk moment kunnen in zee storten. Je gelooft echt je ogen niet als je dit allemaal ziet.

Vanuit het venster van het restaurant hadden we al enkele pinguins waargenomen. Eens aan land kwamen we in een kolonie van enkele honderden Adelie pinguinparen terecht. U zal dan allicht zeggen weeral pinguins. Ja maar .... zij zaten allemaal op stenen nesten hun eieren uit te broeden. En die pinguins hebben absoluut geen schrik van de mensen. Op Antarctica zijn er immers geen landroofdieren zoals aan de noordpool. Beren en vossen komen hier niet voor. Een pinguin moet alleen bang hebben vanuit de zee (een walvis en een tijgerrob vinden een pinguin een lekker hapje) of vanuit de lucht (de skuas - een soort Albatros - probeert voortdurend pinguins langs alle kanten aan te vallen, doch de pinguins laten zich niet doen en steken hun spitse bek voortdurend dreigend in de lucht. Het kadaver van een 's morgens gedode pinguin ligt op een rots in het zonnetje als een stille getuige van het voorgaande.

De setting is ook indrukwekkend. De donkere vulkaankraterkleuren steken schril af tegen de azuurblauwe hemel.

In de Browns Bluff kolonie nesten naast de Adelie pinguins ook enkele tientallen Gentoo pinguins. Een pinguin legt steeds 2 eieren die om de 7 dagen door een van de partners uitgebroed wordt. Terwijl de ene partner de eieren uitbroedt gaat de andere voor een weekje de zee in om zich vet te eten. Eind maart (het einde van de Anatractische zomer) zijn de kleintjes groot genoeg om mee de zee in te gaan en verdwijnen ze tot de volgende lente in de grote oceanen. De Antarctica pinguins leven dus ruim 7 maand in de oceanen en komen slechts op vaste grond om zich voort te planten.

John Jardine, onze Canadese bioloog -voordrachtgever, had tijdens de eerste Nordnorge cruise in november iets meegemaakt waar hij nog steeds in vervoering over was.

Tijdens een landing (het aan wal gaan noemt men een landing) op één van de eilanden merkte hij dat er zich in de oceaan voor de kolonie plots duizenden pinguins aan het verzamelen waren. Op dat ogenblik was de kolonie bevolkt met enkele honderden paren. Plots kwamen die duizenden en duizenden pinguins allemaal uit het water en begonnen op de vaste grond een broedplaats te zoeken. Slechts weinig biologen zullen dit ooit meegemaakt hebben merkte hij fier op. Hij kon ons ook enkele foto's tonen van een eerst quasi lege plaats die nadien zwart zag van de aanstormende pinguins.

Nog iets merkwaardigs bij pinguins is het stelen van steentjes. Geen enkele wetenschapper is er al achter gekomen waarom dit precies gebeurd, maar de pinguins houden ervan om in de naastgelegen nesten steentjes te gaan stelen en die dan elders te gaan neerleggen (het hoeft zelfs niet in hun eigen nest te zijn). Een wetenschapper had enkele jaren geleden, voor de aankomst van de pinguins, een groot aantal steentjes van 1 bepaald hoopje blauw gekleurd, en vond de steentjes enkele weken later terug in honderden nesten!

Tussen de pluimen van de buik is er een vouw waar de 2 eieren precies in passen om ze warm te houden. De pinguins verlaten hun eieren nooit, want anders zouden ze allicht snel afsterven maar nog sneller opgegeten worden door de steeds aandachig rondvliegende skuas die dit een lekkernij van jewelste vinden.

Dit was weer even genieten !!

Terug aan boord voor ons middagmaal. 's Middags is er steeds een free seating en een ruim buffet waar de visgerechten in de meerderheid zijn. Maar ook de zoetigheden vinden gretige afnemers. Het leuke aan de free seating is dat men steeds bij andere mensen aan tafel kan gaan zitten. Ik heb zelden in mijn reizend verleden zulke interessante mensen van alle pluimage ontmoet als tijdens deze cruise. 
In totaal zitten er een 15 verschillende nationaliteiten aan boord met als gezamelijke interesse : de liefde voor de ongerepte natuur en voor het prachtige Antarctica. En wij Vlamingen en Nederlanders zijn zo polyglot dat we met quasi iedereen een babbeltje kunnen slaan. Wat een comfort. De voordrachten worden in 3 talen gegeven (Engels, Duits en Spaans) en zijn zeer populair. Ik wou dat er tijdens elke cruise dergelijke voordrachten zouden plaatsvinden, ik ben er in elk geval een fervent supporter van.

Tussendoor zie je de mensen in de comfortabele zetels gepassioneerd Antarctica boeken lezen.

Nog tijdens de lunch is iedereen opnieuw aan boord en wordt het anker gelicht. Deze namiddag staat er een sightseeing van de Antarctica Sound op het programma met een rondvaart van Paulet Island. Niemand weet uiteraard wat daarvan moet verwacht worden. Een sightseeing met een cruiseship !!! Om een en ander in zijn juiste context te plaatsen moet ik jullie er wel aan herinneren dat we, gezien we niet de De Gerlache straat konden bevaren, we een alternatief programma aangeboden krijgen. De expeditiestaff vindt dat helemaal niet erg omdat er nu voor hen ook een heleboel nieuwe dingen te beleven zijn.

Volgens Thomas Holik zouden we met wat geluk misschien wat Tabular ijsbergen kunnen zien. Dit was dan wel het understatement van de dag. De engte (lees een kanaal van enkele kms breed) lag vol met gigantische ijsbergen die door de stroming vanuit de Weddell Sea naar de open oceaan gedreven worden. Alweer een nieuw hoogtepunt waar ik mij nauwelijks aan verwacht had. 
De eerste ijsberg die we in de Drake Passage tegenkwamen leek nu wel op een sneeuwbal. Alleen al het aanschouwen van deze ijsmonsters is iets dat zijn gelijke niet kent in een mensenleven. Alle monden vallen open van verbazing van zo veel indrukwekkende schoonheid. Elke ijsberg is wel iets speciaals. Sommige hebben onregelmatige oppervlakten, anderen zijn precies rechthoekig en lijken net in de fabriek afgezaagd te zijn. Helaas kan ik jullie nu al laten weten dat je dit niet kan overbrengen op een beeld. Men moet dit gewoon met eigen ogen kunnen waarnemen. Sommige ijsbergen zijn verlaten, op andere ligt dan weer een zeeleeuw in het zonnetje te soezen of staan er enkele pinguins op. 
Op een kleinere ijsschots staat welgeteld 1 pinguin. 
Het schip kwam alsmaar dichter bij het ijs gevaren en je zag de schrik van de pinguin als het ware in zijn ogen. Gefascineerd stond hij met angstige ogen naar het metalen monster te kijken, om op een bepaald ogenblik zijn verstand te laten zegevieren en veiligheidshalve in het water te glijden. En met dergelijke verhalen zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan !!

Op een bepaald ogenblik liggen er zo veel ijsbergen dat er geen doorkomen meer aan is. We zullen naar onze sightseeing bestemming (het Paulet eiland) via een ander Channel moeten varen. Ook daar reuzegrote ijsbergen, de ene al mooier geboetseerd dan de andere. Wat een onbeschrijflijke schoonheid. Wij lijken wel in een IMAX bioscoop te zitten. Vanop het 7de dek hebben we het gevoel dat we de ijsmassas bijna kunnen aanraken. Af en toe bonkt er een ijsbrok tegen de boeg van het schip.

We naderen Paulet eiland, een uitgedoofde vulkaan, die met zijn sierlijk silhouet een monument lijkt te zijn om uit de grote oceanen de Antarctica Sound binnen te varen. Hier staat een kleine hut waar een van de helden van de heroïsche dagen, de Noor Nordenskold, noogedwongen de winter had doorgebracht en het er alsnog levend vanaf gebracht heeft. 
Vanop enkele honderden meter lijkt het een dorre woestenij waar alleen lavastenen op te zien zijn. Had ik niet stenen gezegd. Oh ja, stenen dat is toch iets voor pinguins niet ? Met alle aandacht voor de Nordemkjold hut, die nu door de Noren afgebakend werd met een een hek (foei, een hek op Antarctica) was men er bij vergeten te vertellen dat het hek er tegen de pinguins gebouwd was en niet om de mensen tegen te houden. Bij nader toezien zaten er op de landtong en op de hellingen HONDERDDUIZENDEN pinguins op steenhoopjes hun eieren uit te broeden. Volgens onze bioloog ging het om één van de grootste Adelie pinguinkolonies in Antarctica. Weeral alle monden open van verbazing. En ik die, de woorden van Marc Verwilghen indachtig, al blij geweest zou zijn met 10 pingiuns. Onecht, onbeschrijflijk, indrukwekkend, enz. enz.

Na een rondje op Paulet eiland terug van waar we gekomen waren, nl de Antarctica Sound in, opnieuw langs de grote mooie ijsbergen. Tot tweemaal toe houden we, bovenaan in het uitzichtsalon van de 7de verdieping, ons hart vast omdat het schip recht op een grote ijsberg afstevent (en als wij al schrik krijgen wil dat wat zeggen, want we zijn al lang gewoon dat we slechts een tien tot twintig meter naast de grootste ijsbergen laveren). Met een scherpe bocht die iedereen in het schip een kreet doet slagen ontwijken we de ijsbergen nog net. We beseffen wel dat de bemanning precies weet wat ze doet en niemand in gevaar wil brengen, maar de visuele gewaarwording is wat ze waard is, en in dit geval is dat angst. Tenslotte is de ijsberg nog 8 keer groter dan hetgene wij waarnemen.

Inmiddels is op een half uurtje het weer compleet omgeslagen en de blauwe hemel heeft plaats gemaakt voor de eerste wolken. Dit gaat gepaard met windsnelheden van ruim 100 km per uur. Zij beuken op de zijkant van de Nordnorge en doen het schip sterk naar 1 zijde overhellen. Niemand die zich daar nog iets van aantrekt, we zijn inmiddels al echte zeemensen geworden.

Elk gesprek tussen mensen begint steevast met de woorden : onvoorstelbaar mooi he.

Iedereen beseft dat het mooie Antarctica, dat gedurende 2 blauwe hemeldagen, zo veel van zijn schoonheid prijsgegeven heeft, wel eens tijdens de volgende dag in slecht weer zou kunnen gehuld worden. Onze reis is alvast al voor 850% geslaagd en echt erg vinden we dit al lang niet meer.

Vannacht zal ik nogmaals van ijsbergen dromen, maar dan in combinatie met het slechte weer. Als geboren positieveling laveren wij door alles heen, maar ik kan mij bij minder positieve dromers andere hallucinate scenarios voorstellen.

Heeft u een vraag over deze Antarctica reis ? 
Nu Armand en Gerda terug thuis zijn kan u hen best even bellen of uw vraag of opmerking doorsturen via ons feedbackformulier.

Zin om deze reis eveneens te maken ? 
Geef uw naam en telefoonnummer op aan het bovenstaand Email adres of aan een Arakea.com bediende. Wij verwittigen u van zodra er plaatsen vrijkomen voor de door u gevraagde periode (dit jaar of volgend jaar). Uiteraard is de opgave van uw gegevens geheel vrijblijvend en wordt u tot niets verplicht. Gezien het bijna onmiddellijk volgeboekt zijn van deze Antarctica cruises moet men er vlug bij zijn. De kennis van Gerda en Armand, de eigenaars van arakea.com, over deze reis kan u goed van pas komen. Een Antarctica cruise bestel je immers niet zo maar om het even waar.