Dagboek
Armand en Gerda naar Antarctica

Dinsdag 30 november 2004 - Argentijnse Antarctica - Basis La Esperanza

Gans de nacht heeft het schip geschommeld en heeft het de stormwinden al driftend proberen te trotseren. We waren immers gisterenavond niet zo ver van ons doel verwijderd, zodat er nog weinig moest gevaren worden.

En ... inderdaad slecht weer aan de horizon. Een laag wolkendek, sterke wind en het heeft gesneeuwd. In deze omstandigheden is een landing in de Argentijnse basis uitgesloten, en er wordt beslist om de watervallen van Vega eiland te gaan bekijken (vanop het schip). Helaas, wegens te koud zijn de watervallen van Vega eiland op 1 na allemaal bevroren. Veel moet je je bij die watervallen niet voorstellen. Het zijn pissertjes van jewelste, dus totaal onbelangrijk - ware het niet dat er op Antrctica bijna geen watervallen voorkomen. De gletsjers komen immers allemaal recht in de zee uit. Voor ons, normale temperatuurbewoners moeilijk voor te stellen.

Inmiddels is de wind een beetje minder sterk geworden en meldt men ons dat de landing op de Argentijnse basis toch kan plaatsvinden. Het zal onze laatste kans zijn om in Antarctica aan land te gaan - en deze keer zelfs op het antarctisch kontinent (voor de echte Antarctica freaks tellen de landings op de eilanden niet mee !!).

Oh ja, nog steeds worden we omringd door grote ijsbergen. Nu moeten het al bijzonder grote of grillige exemplaren zijn alvorens ze onze aandacht nog kunnen trekken. Een mens went aan alles !!

Terug al onze warme kleding aan voor de landing. De buitentemperatuur schommelt steeds rond het vriespunt, doch de wind doet de temperatuur dikwijls als een minus 15 aanvoelen. Bovendien spat het ijskoude water (ook rond het vriespunt - het zoute zeewater bevriest bij -1,6 graden) vaak verneveld in de kleine boten wat het allemaal nog ijziger maakt, zeker op een slecht weer dag zoals vandaag.

Het bezoek aan de basis wordt een aangename ervaring. Hier geen superlatieven meer maar gewoon genieten. We brengen een bezoek aan een klein museum, het schooltje, de kapel enz. De Argentijnen gaan er prat op van de eerste Antarctica kinderen op de wereld gezet te hebben. Een 7 maanden zwangere vrouw beviel een tiental jaar geleden in deze Argentijnse basis van een baby. Er leven op deze (leger)basis vandaag 61 volwassen personen. 35% daarvan zijn vrouwen. De Argentijnen willen op die manier hun claim op Antarctica meer kracht bij zetten.

Tot 2041 worden de DO's en DONT's over Antarctica geregeld in een internationaal verdrag. Heel wat commerciële organisaties zouden de antarctische ondergrond maar al te graag willen gebruiken om er allerlei ertsen uit te halen. Voorlopig mogen ze niet en hopelijk blijft dat zo. Wij toeristen die de schoonheid van dit kontinent mogen ervaren hebben zijn allemaal politici geworden, die er zullen over waken dat alles blijft zoals het is. Mochten ze iets anders van plan zijn zullen ze het geweten hebben, ze wezen gewaarschuwd.

We worden tijdens het bezoek aan de basis begeleid door een Argentijnse militair met 3 sterren op zijn revers. Buiten "My Name is Augusto" kon hij helaas geen woord Engels en de Spaanstalige capaciteiten van onze bioloog vertaler waren ook navenant, zodat het meer gesticuleren was dan een verbaal verhaal.

Op het SSSI gedeelte van de basis broeden honderden Adelie pinguins hun eieren uit. We hadden deze mooie pinguinsoort al enkele keren ontmoet, maar door de 10 cm vers gevallen sneeuw, konden ze fier hun sledekunstjes tonen. Minutenlang konden we meemaken dat sommigen onder hen rechtop de heuvels opliepen om vervolgens op hun buik naar beneden te glijden. Net spelende kinderen.

Op het einde van de rondleiding werden we het casino (de refter) binnengeloodst voor een kop koffie. Niemand was in feite geïnteresseerd in de koffie. Aan 2 tafels stonden militairen T-shirts, medailles, postkaarten en kleine pinguins te verkopen. Vermits dit nog de enige koopgelegenheid in Antarctica was, wilde ons kapitaalkrachtig publiek toch minstens 1 prulletje vanuit Antarctica meebrengen, meer voor de symbolische dan wel voor de echte waarde ervan.

Terug aan boord moeten we een laatste keer onze reddingsvesten en gummi laarzen uittrekken.

Tijdens het avondeten zaten we aan tafel bij een Catalaan die 12 jaar geleden al eens een Antarctica cruise gemaakt had met een Amerikaans schip en met als bestemming een Amerikaanse basis. Voor volgend jaar heeft hij al een plaatsje geboekt op een Nieuw-Zeelandse boot die voor het eerst een Antarctica reis gaat maken. Een echte antarctica lover dus !

Na het ophalen van het anker zetten we koers naar het noordelijk gelegen Elephant Island, beroemd en berucht geworden door de heroïsche verhalen van de redding van zuidpoolreiziger Shakleton. En weer moeten we door het doolhof van de ijsbergen, deze keer met geringe zichtbaarheid. Nog geen uur daarna laat het schip de relatieve bescherming van de Sounds achter zich en varen we opnieuw de open oceaan op. En dat we het zullen geweten hebben ... (wordt vervolgd).

Heeft u een vraag over deze Antarctica reis ? 
Nu Armand en Gerda terug thuis zijn kan u hen best even bellen of uw vraag of opmerking doorsturen via ons feedbackformulier.

Zin om deze reis eveneens te maken ? 
Geef uw naam en telefoonnummer op aan het bovenstaand Email adres of aan een Arakea.com bediende. Wij verwittigen u van zodra er plaatsen vrijkomen voor de door u gevraagde periode (dit jaar of volgend jaar). Uiteraard is de opgave van uw gegevens geheel vrijblijvend en wordt u tot niets verplicht. Gezien het bijna onmiddellijk volgeboekt zijn van deze Antarctica cruises moet men er vlug bij zijn. De kennis van Gerda en Armand, de eigenaars van arakea.com, over deze reis kan u goed van pas komen. Een Antarctica cruise bestel je immers niet zo maar om het even waar.