Donderdag - 18 november - Santiago de
Chili
In Brussel had men ons al meegedeeld dat
Gerda tijdens de intercontinentale vlucht niet naast mij kon zitten
omdat het vliegtuig volgeboekt was en dat er geen vrije zetels naast
mekaar beschikbaar waren. Leuk is wat anders voor een 13 uur durende
vlucht. Bovendien zaten zowel Gerda als ikzelf in de middenrijen van het
vliegtuig, wat zeker met mijn gestalte (1m94) niet meteen evident leek.
In Madrid nog een laatste poging gedaan om deze toestand te veranderen,
doch zoals verwacht, zonder succes.
Aan boord van het vliegtuig werd ik
meteen geconfronteerd met het feit dat de besparingsdrang van Iberia
zich ook op de tussenruimte tussen de stoelen had geworpen. Ik geraakte
gewoon niet in de stoel en moest mijn knieën in de stoel voor mij
planten om er tussen te geraken. Toen ik dit beleefd maar verbolgen
meldde aan het boordpersoneel, vonden zij nog de ruimte om er
geringschattend over te doen en maakten zij opmerkingen dat ik toch wel
een abnormaal formaat had :-). Op een gedecideerde wijze liet ik hun
verstaan dat ik deze situatie nooit zou aanvaarden. Na veel aandringen
beloofden zij mij uit te kijken naar een alternatief, maar het
vliegtuiig was immers volgeboekt. Wendy en Dennis, een Hollands jong
paartje dat eveneens mee naar Antarctica trok en in de stoelen naast de
mijne zaten, vertelden mij later dat het voor hen ook een hel zou geweest
zijn indien ik daar 13 uur lang naast hen zou gezeten hebben. Ook Dennis,
had met zijn 1m80, slechts 1 mm over en vreesde constant dat als de dame
voor hem haar stoel naar achter zou leggen, zijn knieën zouden
kraken.
Enkele minuten na het opstijgen kwam dan de voor mij verlossende
stewardess te voorschijn die mij naar naar de eerste rij leidde, waar ik
weliswaar mijn benen niet kon strekken maar toch 10 cm meer ruimte had.
En als je dan toch al eens geluk had mocht het ook nog een beetje meer
zijn, want de bevallige Chileens-Zweedse Maria hield mij meer dan
aangenaam gezelschap met haar verhalen over haar gespleten leven dat
voortdurend wisselde tussen het rijke Zweden waar haar vader woonde en
het passievolle Chili waar haar vriend nu al enkele maanden geduldig op
haar terugkeer wachtte.
13 vluchturen later kwamen we toe in
Santiago de Chili waar het net leek of Pinochet opnieuw de macht
gegrepen had. Het machtsvertoon was er evenwel niet om één of andere
opstand te onderdrukken maar om de leiders die de APEC conferentie
bijwoonden te beschermen (Asia and Pacific Economic Conference). Naast
Poetin, wiens vliegtuig naast de landingsbaan stond, werden ook Bush en zo
vele andere wereldleiders verwacht.
De hoge heren hadden de Antarctica
rederij ook in de problemen gebracht, want het voor ons voorziene hotel
had duidelijk de voorkeur gegeven aan de regeringsleiders en hun
gezelschap. Wij werden na een orienteringsbezoek aan Santiago de Chili
(lees - met een bus zonder te stoppen de binnenstad verkennen) naar een
hotel 50 km buiten de stad getransfereerd.
Groot was onze verbazing dat men er niets
beters op gevonden had dan een skioord op 3000 meter hoogte in de nog
met sneeuw bedekte Andes speciaal voor onze groep te heropenen. En echt
niemand die dat erg vond, integendeel zelfs .
Na de lange vlucht en weinig slaap waren
we dringend aan rust toe, doch wandelen in het wondermooie landschap en
een 39 graden warme duik in het grote broebelbad verhinderden dit. In de
late namiddag had de Hurtigruten organisatie nog voor een optionele
excursie gezorgd. Een ornitologische trip in de onmiddellijke omgeving
van Valle Nevada (de naam van het skioord). We waren nog maar enkele
minuten weg, toen Jorge, onze Chileense vogelkenner meteen een drietal
condors opmerkte.
Na een dag vol verrassingen konden we
nadien van een korte wel verdiende rust genieten (om 4u30 moesten we
alweer op!).
Gelieve
op een foto te klikken om te vergroten
32 (0) 15 430028
