Dagboek
Armand en Gerda naar Antarctica

Maandag 22 november 2004 - Puerto Eden

Als ik 's morgens door de patrijspoort kijk, zie ik opnieuw een klein beetje blauwe lucht, een hoopvol teken in deze onherbergzame wereld waar regen de standaard is. We varen door mooie fjorden met besneeuwde heuveltoppen. Alhoewel de fjorden op het eerste zicht vrij breed lijken te zijn, is de bevaarbare corridor dat vaak niet en moet het schip zich aan een zeer strict vaarschema houden. Als stille getuige van deze stelling ligt wat verderop het roestend scheepswrak van een vrachtschip eens beladen met suiker. Na het ontbijt consulteer ik even mijn Email en moet ik helaas vernemen dat er met de informatica in Mechelen een probleem is. Ik merk al gauw dat de communicatie via Email toch niet is wat het moet zijn en besluit om noodgedwongen de thuisbasis te telefoneren. Ik verwacht mij aan een peperdure telefoonkaart, maar tot mijn grote verbazing blijkt dit erg mee te vallen. 39 minuten telefoneren per satelliet naar een vast toestel in Vlaanderen kost slechts 11 euro, wat zelfs goedkoper is dan een GSM gesprek tijdens de piekuren in Vlaanderen. De purser vertelde mij dat dit verleden jaar met de iridium satelliet nog 3 keer duurder was. Leve de nieuwe goedkopere satellieten.

Rond de middag bereiken we Puerto Eden, een klein vissersdorp met nauwelijks nog 200 inwoners. Het waren er enkele jaren geleden nog meer dan 500, doch een mosselziekte (zowat de enige economische bedrijvigheid) maakte van dit dorp bijna een spookstad. De ziekte schijnt evenwel bedwongen te zijn en de mosselkweek zou opnieuw kunnen beginnen, doch ik vrees dat de betere tijden niet meer zullen terugkeren. Immers, in een straal van 100 km woont geen levende ziel meer, dus alleen al het transport van de gekweekte mosselen naar de bewoonde wereld moet handenvol geld kosten.

Na de lunch worden we met kleine bootjes aan wal gebracht. Om dit georganiseerd te kunnen laten gebeuren heeft men de opvarenden ingedeeld in groepen die om beurten afgeroepen worden. Dringen is er dus gelukkig niet bij. Ik ben bij de 9e groep ingedeeld en zal dus nog even moeten wachten tot ik aan de beurt ben. Het dorp zelf bestaat uit enkele tientallen huisjes die met een houten loopgang met mekaar verbonden zijn. De houten loopgang, die bij nat weer bijzonder glad kan zijn, is volgens mij een eis van de cruiseboten geweest om hier aan land te komen. Om de enkele tientallen meters staat er een klein stalletje waar de lokale bevolking zijn, met de hand, gemaakte prullaria aan de rijke toeristen probeert te verkopen voor nauwelijks 1 of 2 dollar. Ik ben er van overtuigd dat de Antarctica reizigers finaal dit dorp zullen in leven houden. Naast even de benen strekken op de loopgang, heeft men op de top van de heuvel de lokale flora uitgeroepen tot botanische tuin, door zijn eenvoud toch bijzonder lieflijk.

Nadat we allemaal terug aan boord zijn, zou het schip normaal meteen vertrekken, doch het vervangen van enkele electronische besturingskaarten in de machinekamer duurt aanzienlijk langer dan gepland. Omstreeks 18 uur varen we dan toch eindelijk door naar de volgende bestemming.

Enkele maatschappijen vervoeren passagiers en vracht tussen de Chileense havensteden. Hier de Navimag ferry die vaart tussen Pueto Natales en Chiloë De nauwste doorgang van onze cruiseroute door de Chileense fjorden. Op de oever van de nauwste doorgang staat een Mariabeeld om de schippers te behouden voor een harde confrontatie met de ondiepe bodem Eén van de 3 boten (hier eerder een bootje) die we die dag zijn tegengekomen.
De Canadese zeilboot had al een heel lange weg afgelegd en de zeilers waren ons nog meer aan het fotograferen dan wij hen ! Met de Zodiac Polar Circle Boats werden we op de wankele pier van Puerto Eden afgezet Langsheen de houten loopgang stonden kraampjes met kleine handgemaakte prullen die voor de bewoners van essentiëel belang waren om te overleven (zie mijn dagboek) De hellingen van Puerto Eden werden omgetoverd tot botanische tuin, met hier rotsbloempjes
De ferry Puerto Natales - Puerto Eden. De enige manier om Puerto Eden te bereiken. Een glinsterende Chileense fjord. Bij het uitvaren van een fjord in de nabijheid van de open zee zagen we plots een eilandje met enkele honderden pinguins Deze boot is al lang geleden aan de grond gelopen en ligt er bij als een stille getuige van het feit dat je toch best een loods aan boord neemt in de verraderlijke Chileense fjorden.
1120.jpg (121017 bytes)

Heeft u een vraag over deze Antarctica reis ? 
Nu Armand en Gerda terug thuis zijn kan u hen best even bellen of uw vraag of opmerking doorsturen via ons feedbackformulier.

Zin om deze reis eveneens te maken ? 
Geef uw naam en telefoonnummer op aan het bovenstaand Email adres of aan een Arakea.com bediende. Wij verwittigen u van zodra er plaatsen vrijkomen voor de door u gevraagde periode (dit jaar of volgend jaar). Uiteraard is de opgave van uw gegevens geheel vrijblijvend en wordt u tot niets verplicht. Gezien het bijna onmiddellijk volgeboekt zijn van deze Antarctica cruises moet men er vlug bij zijn. De kennis van Gerda en Armand, de eigenaars van arakea.com, over deze reis kan u goed van pas komen. Een Antarctica cruise bestel je immers niet zo maar om het even waar.