Dinsdag 23 november 2004 - Skua
gletsjer
Deze morgen al om 6u30 wakker geworden
door een combinatie van koude (slecht ingestelde temperatuur van onze
thermostaat) en van trillingen en lawaai (onze kajuit is de allerlaatste
van de boot op niveau 3 en ligt dus niet ver boven de schroef). Met
oordopjes wordt het geluid gedempt en kan men echt goed slapen, maar
half zeven is vandaag een mooi uur om op te staan vermits ik mijn
dagboek nog moet schrijven (van alle voorbije dagen).
Helaas is er geen mogelijkheid om de
tekst op mijn laptop te schrijven en hem vervolgens over te zetten op de
internetcomputers, zodat ik dus noodgedwongen alles op de
internetcomputer moet intikken (in Word) en vervolgens alles naar
hotmail moet kopieren om het naar Arakea door te sturen. Bijkomende
moeilijkheid om snel te kunnen werken is een Noors qwerty klavier, dat
mij af en toe mateloos ergert. Sommige tekens zoals tremas, accenten,
enz zal je hier helaas niet tegenkomen omdat ik ze op dit klavier na heel
wat zoekwerk nog altijd niet gevonden heb!
Om 8 uur stipt arriveren we aan de Skua
gletsjer, een gletsjer waarvan de gletsjertong in de fjord uitkomt.
Alhoewel we op slechts enkele honderden meters van de gletsjer stilliggen
is het zicht door de lage wolken, de nevel en de regen zeer slecht en
zal er allicht niet veel op mijn fotos van de gletsjer te zien zijn. De
Nordnorge blijft een uurtje voor de gletsjer stilliggen om iedereen de
kans te geven om van dit mooi stukje natuur te kunnen genieten. In de
fjord drijven stukken ijs die constant van de gletsjer afbreken. De
gletsjer wordt gevoed door een Campo de hielo (een ijsveld) dat zich zo
maar eventjes over een lengte van 600 km boven op de Andesbergen
uitstrekt (dus een gletsjer groter dan Belgie!).
Als het schip opnieuw begint te varen
nestelen we ons in het uitzichtsalon, waar ik daarnet nog een eenzaam
spelende zeehond kon waarnemen.
Aan boord bevinden zich verschillende
wetenschappers die geregeld lezingen houden over de flora en fauna van
Chili en Antarctica. Daarnet was het de beurt aan een Amerikaan die een
boeiend overzicht gaf van de ontdekkingsreizigers die ondanks de
ontberingen Antarctica geleidelijk aan op de landkaart gezet hebben.
Naast de wetenschappers die in de 19de eeuw heel wat goed werk verricht
hebben, waren het hoofdzakelijk moordende zeeleeuwen- en walvisjagers
die op gemakkelijk geldgewin uit waren en die het wildbestand van
Antarctica bijna tot uitsterven brachten. Morgen gaat hij verder met het
verhaal van onze Belgische De Gerlache die, volgens onze
voordrachtgever, met zijn internationale bemanning een belangrijke
kentering in de Antarctica expedities teweeggebracht heeft.
De zichtbaarheid schommelt tussen slecht
en zeer slecht, maar door de relatieve bescherming van de fjorden voelen
we daar nauwelijks iets van het slechte weer. In de namiddag passeren we
nog de verroeste uit het water stekende romp van een gezonken
vrachtschip.
Tijdens de briefing van 18u45 meldt de
expeditieleider Thomas Holik, een Argentijnse bioloog, dat we binnen een
uurtje het Smith kanaal gaan verlaten en het open gedeelte van de
Magellaanstraat zullen binnenvaren (het gedeelte waar de straat van
Magellaan uitgeeft in de Stille Oceaan). Hij meldde terloops dat het
schip misschien wat zou kunnen schommelen. Nog geen 10 minuten later
duwen rukwinden van 100 km per uur op de rechterzijde van het schip,
zodat het korte tijd nadien zeker 20 tot 25 graden begint over te
hellen.
We zitten op onze vertrouwde plaats op de bovenste verdieping in het
uitzichtsalon en zien de golven met de minuut onstuimiger worden.
Snel naar de kajuit voor een zeeziekte pilletje. Deze pilletjes dienen
minimaal een uurtje voor de eigenlijke deining ingenomen te worden
anders kan de werking niet gegarandeerd worden. De Nordnorge begint
steeds sterker op en neer te gaan en ondanks de pas ingenomen medicijnen
zie ik Gerda met de minuut van kleur veranderen. Niemand durft nog recht
te staan om niet ten val te komen en weg te schuiven. Ik noch Gerda
voelen ons bedreigd in onze fysieke veiligheid doch de maag van Gerda
heeft duidelijk problemen met de ongecoördineerde bewegingen van het
schip.
Een paar minuten later komt de bemanning van het schip
misselijkheidszakjes bedelen voor diegenen die dit wensen. De meeste
passagiers van de 7de verdieping voelen zich natuurlijk te fier om toe te
geven dat ze problemen hebben. Nog enkele minuten later meldt Thomas
Holik door de omroepinstallatie dat de ruwe zee ongeveer een uurtje kan
blijven duren en dat men dan best in het middengedeelte van het schip
plaatsneemt ofwel in de kajuit blijft. Fijntjes voegt hij er aan toe dat
alle geplande lezingen tijdelijk opgeschort zijn. Voor ons is het te
laat want op eigen kracht nu nog naar de cabine gaan zit, gezien de
schommelingen, er niet meer in. Alhoewel we weten dat het schip uiterst
zeewaardig is en voorzien is van stabilisatoren, is een dergelijk
bewegend schip toch een hele belevenis. Enkele keren gaat de boeg zo
diep in de golven dat het zeewater met een groot volume tegen de ruiten
van de 7e verdieping knalt. Wauw !!!
En dan weten dat in het restaurant de 1ste
seating aan de gang is en dat er klaarblijkelijk al enkele borden
gesneuveld zijn.
Gerda is ondertussen witter en witter
geworden. Op een bepaald ogenblik vraagt zij dringend om een
misselijkheidszakje. Ze liggen nauwelijks 3 meter van mij vandaan, maar
vermits er naartoe lopen niet aan de orde is, moet ik er naartoe
kruipen. Net op tijd, want Gerda zal het eerste zeeziekte slachtoffer
aan boord van de MS Nordnorge zijn.
Enkele minuten later komt de bemanning
vragen of er op de 7de verdieping mensen zijn die zich ziek voelen en
naar hun hut willen begeleid worden. Ik beslis in de plaats van Gerda
dat dit het beste is wat er haar kan overkomen en Gerda wordt, gesteund
door 2 meisjes, naar onze kabine begeleid. Vermits het er in de kajuit
veel stabieler aan toe gaat dan op de 7e verdieping, is alle onheil al
na enkele minuten achter de rug.
Ondertussen zijn we de straat van
Magellaan ingevaren met rugwind en wordt het ondanks de stormwind plots
veel kalmer. Een half uurtje later gaan we, alsof er niets gebeurd is,
aan tafel zitten voor het avondeten.
In de late avond ga ik verder met het
verslag op te stellen van de eerste dagen. Dit gebeurdt in het internet
café van de Nordnorge (voor ongeveer 15 euro kan men 1 uur via sateliet
internetten - met een snelheid die overeenkomt met het vroegere internet
via telefoon. In het uurtje dat ik nog aan de computer zit (ik kan
gelukkig alles eerst in Word opmaken alvorens mijn internet tijd op te
gebruiken) - komen één na één de Filippijnse meisjes (de Nordnorge werkt
voor zijn Antarctica cruises hoofdzakelijk met een Filippijnse
bemanning) hun Emails naar huis doorsturen. Met enkele van hen geraak ik
aan de praat en verneem dat zij op zee al vaak veel ergere situaties dan
vanavond hebben meegemaakt. Ze stellen mij gerust dat de Nordnorge een
zeer goede en stabiele boot is.
32 (0) 15 430028
